Anneciğime…

32 yaşındaydı, babam hayata veda ettiğinde. O gencecik yaşta, biri 13 biri 12 yaşında iki çocukla dul kaldı annem.  O gün karar verdi bir ömür boyu babamın yasını tutmaya. Kendi acısını yaşarken de, çocukları hiç bir şeyden mahrum olmasın diye deli gibi çalışmaya.

Benim annem dağ gibidir, güçlüdür. Benim annem serttir. Benim annem hüzünlüdür. Benim annem saçını boyamaz, makyaj yapmaz. Hayatında bir kere bile ‘ben’ dediğini duymadım. Kendi istek ve ihtiyaçlarını bu kadar geri plana atabilen bir başkasını da görmedim. Varsa yoksa çocukları. Beni doğduğum andan beri sarmalayan şefkatine ve sevgisine layık olabildim mi bilemem. Tek bildiğim, bugün her neysem, annemin bunda katkısının çok büyük olduğu.

Daha bebektim. İstediğim her şeyi başarabileceğime önce o inandı. Sonra da ben. Hayatım boyunca en büyük destekçim annem olmuştur. Onun bana aşıladığı özgüven sayesinde çok küçük yaşta çok büyük yerlere geldim. Daha da çok yolum var. Cesaretim de çok. Anneciğim sayesinde.

Çalışmaya başladığım 19 yaşından bu yana ekip arkadaşım, çocuklarımın en büyük hazinesi, evimizin neşesi canım annem.. Bu hayatta iyi ki birbirimizi seçmişiz. Ne yapsam hakkını ödeyemem.

Senin ve tüm annelerin anneler günü kutlu olsun.

Benzer Yazılar

0 cevaplar

Cevapla

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir