Mesut Mertcan Huzurevindeymiş…

İnsanın içi burkuluyor. ‘Huzurevi’nin bize ilk çağrıştırdığı huzur değil, terkedilmek çünkü.

İlk televizyondan ilk özel televiyona ekranda olabilmiş çok az kişiden biri Mesut Mertcan. Sesi hala kulaklarımda.

Haberden anladığım kadarıyla Mesut Mertcan’in iki çocuğu var; “Ankara’da bizimle yaşa” demişler babalarına. Rahatsız etmek istememiş. “İnsan eti taşımak çok ağırdır. Yalnız kaldıkça ihtiyaçlar artıyor” diye bir açıklama yapmış.

Bu haber beni bir düşünceden diğerine savurdu.. Sizinle paylaşayım, bakalım neler diyeceksiniz?

***

Yaşlandıkça hayat kalitesi azalıyor.

 

Doğru. Çoluğa çocuğa yük olmak istemeyen ama bakıma muhtaç yaşlılarımız için ne yapmalı? Bu sorunun tek bir cevabı yok ki. İnternette Mertcan haberinin altına yazılan yorumlara baktım. Bir kısmı sadece üzüntü beyan etmiş, bir kısmı evlatları iğnelemiş.

Yargılamak kimsenin haddine değil, çünkü herkesin kendine göre bir doğrusu var. Ailenin fertlerini tanımıyoruz, neler yaşadılar bilmiyoruz. Kültürel olarak birlikte yaşamayı, yaşlanmayı seven yapıdayız.

Benim büyüklerim sözkonusu olsa, yanımdan ve gözümün önünden ayırmam. İtiraz da dinlemem. Ama ben o kadar yaşlanıp elden ayaktan düşsem yalnız olmayı, ya da yaşıtlarımın olduğu bir sosyal çevrede yaşamayı tercih ederim gibi geliyor.

***

Bencillik mi, korumacılık mı?

Peki..

Korumacı ya da hayırlı olacağız diye sevdiklerimizin özgürlüğünü kısıtlıyor olabilir miyiz? Ya elden ayaktan düşmek, ya da huzurevinde yaşamak içten bir tercihse? Sevgiden kaynaklanan bir bencillik yapıyorsak?

Sağlıklı yaşam konusu özel ilgi alanım diye aileme çektirmediğim kalmadı. Sigara içen aile fertlerine senelerdir savaş açmış vaziyetteyim; en yakınlarım hafta boyu neyi ne kadar yedi, yeterince sebze tüketiyorlar mı, su içiyorlar mı, gözlerim hep üstlerinde.

Niye? Sağlıklı olsunlar. Hasta olmasınlar da beni üzmesinler diye.

Bayağı bir taciz söz konusu anlayacağınız. Bu sayede kısa sürede on beş/ yirmi kilo verip hayata bambaşka bakmaya başlayan akrabalarımın olmasına çok seviniyorum ayrıca.

***

Sizden sizin için yardım istiyoruz.

Neticede.. İstediğini yemek, içmek, vücuduna nasıl davranacağı insanın kendi vereceği karar. Rahmetli anneannem dünyanın en güzel, bir o kadar da nazlı kadınıydı. Kendi için yararlı ne varsa ‘Ağzına süremez’, istemez de istemezdi. Bildiğini okudu, ömrünün son on beş yılını düzinelerce hastalıkla uğraşarak geçirdi. Ağabeylerimize, ablalarımıza, annelerimize, babalarımıza, dedelerimize ve ninelerimize sesleniyorum.

Siz de ne olur kendinize iyi bakın. Bizi üzmeyin. Biz sizi çok seviyoruz, hep olabildiğince dinç olasınız istiyoruz.

Siz kendinize, biz size sevgi dolu destekle uzun yıllar boyu neşeyle birlikte yaşasak güzel olmaz mı?

Benzer Yazılar

0 cevaplar

Cevapla

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir