Tamam, Anneyiz de…

Sex and the City’nin bir sahnesinde kahramanlardan Samantha şık bir New York restoranındadır. Arka masasında bir çocuk devamlı gürültü yapıp etrafı rahatsız eder. Annesi ise oralı olmaz.

Samantha dayanamaz ve “Çocuğunuzla bu şehirde beraber yaşamak zorundayız madem, biraz insanca yaşama kuralı öğretsenize ona..”

Çocuk bu lafın üzerine önündeki soslu spagettiyi Samantha’nın kafasına geçirir.

Anne mi? Pişkin pişkin güler…

Elbette uç bir örnek. Ama olanaksız değil. Çocuklar en değerli varlıklarımız; ve tabii ki kendi çocuklarımızın her şeyi bize çok sevimli gelebiliyor. Gülmesi, ağlaması, yüksek sesle bir şeyler anlatmaya çabalaması, orta yerde oyun oynayarak eğlenmesi..

Hepsi çok güzel.

Peki ne kadarı ‘çok fazla’?

Cok fazlayla kastettiğim: Halka açık yerde başkasını rahatsız edecek her davranış. Bazen sevgiden gözümüz kör oluyor, ‘Çocuk canım ne olacak’ın arkasına sığınıp etraftakileri resmen taciz ediyoruz. Bir arkadaşım anlattı. Yıllar önce bir tenis kulübünün restoranında kadının biri, çocuğunu yanında getirdiği lazımlığa  oturtmuş… Evet, kakasını yapsın diye! Uyarılınca da ‘Koca adam değil ya, ne olacak?’ demiş.

Kendi çocuklarımı bebekliklerinden beri çok yere götürdüm. İlk kızım bebekken efendiydi diye her yere taşıdım. İkinci kızım zordu çok küçükken- neyse ki şimdi bir prenses- onunla gidilecek yerleri sınırlamak zorunda kaldım belli bir yaşa gelinceye kadar.

Tek istisnası uçaklardır bana göre. Çocukların hassas kulakları basınçtan etkileniyor, aynı yerde uzun süre kalmaktan da sıkılıyorlar. E uçaktan indirecek haliniz de yok. Saatler süren uçuşta koridorda emekleyip kendini eğlendiren bebekler etrafa neşe saçıyor üstelik.

Sözüm annelere….

Bilin ki bir yandan keyfinizi yapıp arkadaşınıza laf yetiştirip bir yandan yarım ağız ‘Yapma çocuğum’ demeniz olmuyor, insanlar resmen sizden çocuğu alıp oradan uzaklaştırmanızı bekliyor.

Halka açık yere, restorana, kursa, oraya buraya götürdüğünüz çocuğunuz yaramazlık yapıyor, huzur bozuyor, laf dinlemiyorsa bilin ki tek sorumlu sizsiniz.

Çocuğa terbiye vermek büyük ölçüde annenin sorumluluğu çünkü.

Benzer Yazılar

0 cevaplar

Cevapla

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir