Yolu Açık ve Aydınlık Olsun…

Karmakarışık duygular içindeyim. Bir yanım mutlu, bir yanım… Tarif edemiyorum. Uçaktayım şimdi, ailece Los Angeles’a gidiyoruz. Yeni bir hayat başlıyor hepimiz için. Çünkü büyük kızım Deren, yuvadan ilk kez ayrılıyor. Orada okuyacak.

Çocukları benimkilerden büyük olan arkadaşlarım beni uyarıp duruyor ne zamandır: “Bak, bir kere çıktılar mı evden, bir daha gelmiyorlar geri. Ancak tatilden tatile.”

Hazır değildim böyle hissetmeye. Küçük yaşta anne oldum ben; şimdi yanımdaki koltukta uykulu gözlerle film seyreden genç kız, yıllar boyu hem bebeğim hem en yakın arkadaşım oldu. Bir şekilde birbirimizi büyüttük.

Bir gün geliyor.. Yavru kuşların kanatlarını ‘denemeleri’, bunun için de uçmaları gerekiyor işte. Çocuklar evlense bile anne babalarıyla hem maddi hem manevi göbek bağının bir türlü kesilmediği bir kültürden gelen bizler için böyle dönemeçler pek kolay değil.

Çünkü kendimizi çocukların ‘sahibi’ olarak görüyoruz, onlar için neyin doğru olduğunu hep biz biliyoruz. Oysa birey olma yolunda fanustan çıkmak, kendi hayatlarının sorumluluğunu alıp, yanlış yapa yapa kendi doğrularını bulmak çocukların en doğal hakkı. Bize düşen sadece elimizdeki imkanlarla hayallerini gerçekleştirme yolunda onlara olabildiğince destek olmak. Onları kayıtsız şartsız sevmek, motive etmek ve alkışlamak.

Arada bir vuran ve gözlerime yaşlar dolduran annesel “İyi ama ne yiyecek, ne içecek, nasıl idare edecek bir başına…” endişelerine kulak tıkamaya, bu yeni dönemin onun için çok hayırlı olacağına odaklanmaya çalışıyorum.

Çocukları hayata atılma yolunda evden ayrılmış, çalışmaya ya da okumaya gitmiş, benzer duyguları yaşayan tüm anne babalara sabır ve güven dileklerimle..

Çocuklarımız Allah’a emanet, yolları da açık olsun.

Benzer Yazılar

0 cevaplar

Cevapla

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir